Het einde van een droom
Ken je dat gevoel? Dat je een droom hebt en dat je er tijdens het verwezenlijken ervan achter komt, dat er toch een behoorlijk grote gapende kloof blijkt te zitten tussen droom en werkelijkheid. Dat die droom dusdanig veel frustraties op weet te roepen, dat ie zachtjesaan aan het transformeren is in een nachtmerrie. Dat je, door jezelf en je droom te serieus te nemen, eigenhandig je passie aan het vermoorden bent en dat het resoluut opgeven van die aanvankelijke aspiraties de enige weg lijkt te zijn om nog een beetje van het oorspronkelijke goede gevoel over te houden danwel terug te krijgen. Ik ken dat in elk geval wel; het overkomt me nu…
Ruim 5 jaar geleden ben ik begonnen met fotograferen. Nouja, eigenlijk was ik daarvoor ook altijd al degene die tijdens vakanties en uitstapjes met de camera liep te zwaaien. Maar in 2005 bedacht ik me dat ik het fenomeen fotografie toch wel heel erg interessant vond en dat ik daar meer over wilde leren. In eerste instantie hoofdzakelijk om diezelfde vakanties en uitstapjes nét iets interessanter in beeld te kunnen brengen. Ik ben toen een basiscursus gaan volgen aan de volksuniversiteit in Veldhoven, alwaar ik vanalles leerde over sluitertijden, diafragma’s, isowaarden en composities. Vooral voor dat laatste leek ik al enig latent talent aanwezig te hebben. Ik werd steeds enthousiaster, kocht mijn eerste digitale spiegelreflexcamera en kwam erachter dat ik fotografie niet alleen kon gebruiken voor het vastleggen van gebeurtenissen, maar ook voor het creëren van esthetisch interessante plaatjes. Toen de cursus afgelopen was, ben ik dan ook fanatiek doorgegaan met fotografie en heb me aangemeld bij diverse internetfora om nog meer te leren. Ook heb ik in die periode kennis gemaakt met Photoshop en alle mogelijkheden die dat programma biedt. Ook op dat gebied heb ik toen, bij diezelfde volksuniversiteit, een cursus gevolgd.
En toen was het 2008, had ik heel wat gefröbeld met m’n camera en pc, was ik intussen lid geworden van een fotogroep, maar kreeg ik zachtjesaan het gevoel dat ik tegen een soort glazen plafond aangelopen was. Ik bleef voor m’n gevoel op hetzelfde niveau hangen en wist niet goed hoe ik me verder kon ontwikkelen. Tijd dus voor verdieping. Ik wilde graag bij het CKE in Eindhoven diverse workshops gaan doen, maar die bleken zodanig populair te zijn dat ze al heel snel vol zaten. Dan maar een vervolgcursus? Helaas was ook daar op dat moment geen plaats meer. Uiteindelijk besloot ik dan maar gewoon weer helemaal van voor af aan te beginnen en nogmaals een basiscursus te gaan doen. Ik heb daar niet veel nieuws geléérd, maar wel veel nieuws gedáán. Daardoor laaide mijn enthousiasme weer helemaal op en begon er zich diep in mijn binnenste een droompje te ontwikkelen: wat zou het me toch fantastisch lijken om fulltime met fotografie en beeldbewerking bezig te kunnen zijn en er m’n geld mee te kunnen verdienen. Van m’n hobby m’n beroep maken, dat klinkt toch fantastisch?
En zo ontstond het plan om naar de Fotovakschool te gaan, omdat ik toch wel zo realistisch was om te beseffen dat ik het op amateurvlak misschien best aardig deed, maar toch nog een heleboel kennis en ervaring tekort kwam om me ook echt op de professionele markt te gaan storten. Gelukkig kreeg ik dispensatie voor de basisopleiding en mocht ik meteen op de vakopleiding starten. Mijn doel was om technisch beter te worden en intussen van de gelegenheid gebruik te maken om erachter te komen welke tak van fotografie mij het meeste aansprak. Nog in de eerste helft van de opleiding werd ik door mijn studiegenoten enthousiast gemaakt over het oprichten van een eigen bedrijfje. Mijn broer, die registeraccountant is en mij op het financiële vlak van de nodige informatie had voorzien, zag in mij wel een onderneemster en ook mijn echtgenoot stond achter mij. En zo startte ik op 15 maart 2010, op mijn 38ste verjaardag, mijn eigen eenmanszaakje ‘Chantal Heusschen Fotografie’.
Vandaar dat ik na een periode van overpeinzingen gisteren ineens, zonder het er met iemand over gehad te hebben, besloot er stante pede een punt achter te zetten. Niet achter fotografie, maar achter mijn halfslachtige poging professioneel door te breken. Ik heb, met andere woorden dus, mijn bedrijfje opgeheven. Wat een opluchting!! En niet dat er nu in de praktijk veel verandert. Mijn website blijft gewoon in de lucht en zal geregeld aangevuld blijven worden, ook blijf ik blogberichten schrijven, ik bereid me gewoon volgens planning lekker voor op zowel mijn solo-expositie (van 10 februari t/m 12 maart a.s. bij Fotogalerie Lotard in Eindhoven) als de groepsexpositie van Fotogroep Best (2 en 3 april a.s.), ik blijf daar ook gewoon lid en maak mijn studie aan de Fotovakschool ook gewoon netjes af.
Maar inwendig geeft het zoveel rust. Ik móet nu niet meer, ik mág weer! Lekker maken waar ik zelf zin in heb. Met m’n camera en pc bezig zijn omdat ik het leuk vind om te doen. Weg met de droom en terug naar het fijne gevoel van onbevangenheid, zonder dat die zelfopgelegde torenhoge lat de lol verpest.
Ach, hoe dan ook... ik wens jullie alle goeds voor 2011 :-) !!
Jacqueline
4 januari 2011
Wow!
Wat een verhaal!
Ben er een beetje stil van... (en je broer ook als hij weer terug is denk ik)
Liefs, Jacqueline
Annemarieke
4 januari 2011
Jee, wat een verhaal. En zo herkenbaar ook. Of beter gezegd, het proces wat jij hebt doorgemaakt is precies waarvoor ik ook bang ben dat het zou gebeuren als ik een eigen bedrijfje zou gaan starten. Want dat is wat mensen om je heen roepen. "je maakt zulke mooie foto's, daar moet je toch je werk van kunnen maken". Nu zou ik, als kostwinner, de gok niet zo snel durven nemen om m'n vaste baan op te zeggen, maar het is wel iets waar je over nadenkt, over droomt ook.
Zoals je zegt, je krijgt vast wel wat opdrachten, maar die had je ook zonder bedrijfje wel gekregen. De verzoeken tot opdracht die je krijgt zijn niet de dingen die ik leuk vind (bruids- en kinderfotografie vooral). En als je die wel zou aannemen, puur voor de centen, hoe gaat het dan met de creatieve ingevingen? Gaan die niet helemaal verdwijnen omdat je weet dat je daar niets mee kunt verdienen?
Dus nee, ik begin er maar niet aan en voel me enorm gesteund in die beslissing door een verhaal als de jouwe. Ik fotografeer puur voor de lol en wat mijn hart me ingeefr, hier en daar een opdrachtje, als vrijwilligerswerk of tegen bescheiden vergoeding, of losse verkoop via Oypo. that's it. Laten we gewoon lekker blijven spelen met die camera !
Diana
4 januari 2011
Mooi verhaal Chantal en ik begrijp ook wat je bedoelt! Het fotograferen ' moeten' of lekker doen waar je zin in hebt, is een wereld van verschil. je hebt een goede keus gemaakt voor jezelf. Geniet weer lekker van je fotograferen zoals je het voorheen ook altijd deed! En af en toe een opdrachtje doen waar je ook zin in hebt!!
En ook voor jou de beste wensen, groet, Diana
Rob
4 januari 2011
Hoi Chantal,
wat een verhaal, een goed verwoord en geschreven verhaal - vind ik. Knap werk.
En een moedig besluit en gezien je verhaal ook een verstandig besluit.
Wat je ook: het plezier in fotograferen moet wel blijven anders wordt het helemaal niets.
Fijn dat het besluit dat je genomen hebt er voor zorgt voor dat er een last van je schouders gevallen is.
Anki
4 januari 2011
Pffff, ik voel je opluchting, na ons gesprek laatst, had ik het al verwacht. Een keuze die rechtstreeks uit je hart komt, is altijd goed. Niets is verloren, je hebt je ervaringen opgedaan en je droom geleefd. Heb jij dat nu ook,dat je steeds weer nieuwe dromen krijgt? :-). Nieuwe impulsen krijgen nu de ruimte............. ik laat me graag verassen! Je schrijfstijl spreekt me in ieder geval erg aan ;-).
Tot gauw............ Anki.
Yona
4 januari 2011
Na het lezen van de titel van dit stukje schrok ik even. Je stopt toch niet helemaal??? Maar nee, alleen je eigen bedrijfje stopt. De blogs en foto's blijven gelukkig komen.
Zo te lezen heb je het goede besluit genomen. Je hebt het geprobeerd, dus je hoeft nooit spijt te hebben. Dromen en ingeslagen wegen kunnen bijgesteld worden.
Op naar de nieuwe inspiratie en plezier in je HOBBY :) Een nieuw begin aan het begin van een nieuw jaar.
Groetjes, Yona
Paula Loonen
31 januari 2011
Geweldig!!!! Moeilijke beslissing en toch ook weer niet. Blijf dicht bij jezelf!
Nico Ouburg
31 januari 2011
ik ben door je hier op volgende blog naar deze geloodst en 'm twee keer gelezen en zoals de anderen ook al schrijven: dapper om te kiezen en beslissen
moet 'm misschien nog wel twee keer lezen maar vroeg me bij de eerste keer al af wat de kern is van je droom, het ervan bestaan of misschien toch de bevestiging dat je foto's er voor anderen toedoen, ja, en als ze ervoor betalen zal dat best wel, maar ook zonder geld doen jouw foto's er toe voor anderen
mogelijk ben je daarom toch het allerbelangrijkste deel van je droom al tijden aan het verwezenlijken
grtz, Nico