15 Maart 2010, in meerdere opzichten een bijzondere dag. Niet alleen is het de dag dat ik mijn jongste kind ga inschrijven bij het voortgezet onderwijs; ook is het vandaag precies 15 jaar geleden dat mijn man en ik in ondertrouw gingen. Daarnaast ben ik jarig en is het vandaag exact 38 jaar geleden dat ik ter wereld kwam. Allemaal feiten die erop wijzen dat ik ouder word ;-). Maar we zijn er nog niet, want het meest opmerkelijke moet nog komen.

Ik heb na lang nadenken, piekeren, wikken en wegen besloten dat het wat fotografie betreft zachtjesaan tijd aan het worden is voor een volgende stap. Heel voorzichtigjes komen er wat opdrachten binnengedruppeld en voel ik steeds meer de behoefte om mezelf duidelijker en openlijker naar de buitenwereld te profileren als fotograaf en beeldbewerker. Vandaar dat ik afgelopen week een bezoekje heb gebracht aan de Kamer van Koophandel en dat ik vandaag officieel van start ga met ‘Chantal Heusschen Fotografie’. Een nieuwe sprong in het onbekende diepe. Een spannende uitdaging; maar wel eentje die ik met veel plezier en enthousiasme aanga!!

En er zijn hier op de website al meteen wat veranderingen merkbaar (vooral voor de oplettende en trouwe bezoeker van mijn site). Ik heb nu een eigen domeinnaam en mijn site is niet alleen meer oproepbaar via chantal.exto.nl maar ook via www.chantalheusschen.nl. Verder heb ik de introductiepagina aangepast (zowel de tekst als de foto en bovendien kun je daar nu ‘genieten’ van mijn zelfontworpen logo) en heb ik nog wat informatiepagina’s toegevoegd. Pagina’s die aangeven waarop ik mij voorlopig wil gaan richten: het onder de aandacht brengen en verkopen van mijn vrije werk en het uitvoeren van opdrachten voor zowel particulieren als bedrijven en instellingen die zich aangesproken voelen door mijn fotografische stijl.

Welke richting ik uiteindelijk exact uitga met mijn bedrijfje en met fotografie, zal de tijd moeten uitwijzen. Ik ben tenslotte ook nog steeds ‘student’ en de competenties en inzichten die ik in dat kader opdoe, zullen zeker van invloed zijn op de weg die ik uiteindelijk in ga slaan. Maar voorlopig sta ik voor heel veel dingen open.

Dussehhh… (even reclame maken)… ben je geïnteresseerd in een (of meerdere) van mijn foto’s? Of zoek je een fotograaf met een goed oog voor compositie, styling en detail? Eentje die strak durft te kadreren en graag speelt met scherpte en perspectief? Iemand die met passie en gevoel  fotografeert en haar foto’s voorziet van fantasie en eigenzinnigheid? Dan heb je haar nú gevonden :-). Je kunt mijn mailen op foto@chantalheusschen.nl voor meer informatie en/of een vrijblijvende afspraak waarin we zullen proberen jouw wensen en mijn mogelijkheden te matchen!!!

Het is al weer even geleden dat ik iets heb geschreven op mijn blog. Misschien dat dat de illusie heeft gewekt dat mijn activiteiten op fotografiegebied zo’n beetje stil hebben gelegen, maar niets is minder waar. Sterker nog, ik ben druk bezig geweest met vanalles en heb juist daarom weinig tijd gehad om te schrijven. Maar dat ga ik nu allemaal inhalen ;-).

Laat ik beginnen met mijn ‘avontuur’ van gisteren. Samen met vriendin en collega-fotograaf Anki (http://arit.exto.nl) ben ik naar onze zuiderburen getrokken om daar voor de eerste keer te gaan ‘urbexen’. Urbex ofwel ‘urban exploration’ komt er kort door de bocht op neer dat je naar oude, vervallen locaties gaat om daar te gaan rondsnuffelen en fotograferen. En dat onder het motto ‘leaving nothing but footprints, taking nothing but pictures’. Tot aan gisterochtend waren we er eigenlijk nog niet helemaal uit waar we nou precies naartoe wilden. We hadden een heel lijstje met mogelijke locaties, maar we wilden niet al te veel risico nemen; sommige van die locaties zijn namelijk niet zomaar vrij in te lopen (waarbij je dus de kans loopt door een bewaker in de nek gegrepen te worden) en bovendien zagen we het ook niet zitten om door een of andere verrotte etagevloer 6 meter naar beneden te kletsen. Dus uiteindelijk gekozen voor een relatief openbaar en veilige plek: Montzen-Gare; een oud en verlaten treinstation, net over de grens in Wallonië.

Rond ’n uur of 11 reden we Montzen binnen en zagen ook al gelijk de plek waar we wezen moesten; een groot en enigszins vervallen stationsgebouw annex loods, waar bordjes ‘à vendre’ op stonden. Ik herkende het van wat ik op Google Maps gezien had. De auto ergens weggezet en richting het gebouw gelopen. Maarja… waar moet je daar naar binnen? D’r waren her en der wel ruitjes ingeslagen, maar om via zo’n gat naar binnen te sneaken leek ons toch niet echt de manier waarop wij dit wilden doen. Toen maar even verder gezocht tot we uiteindelijk een deur vonden die openstond en waar we doorheen konden. Achteraf bleek dat gezoek helemaal niet nodig, want een kant van het stationsgebouw, de kant waar de treinen vroeger naar binnen kwamen, was natuurlijk gewoon helemaal open ;-). Afijn, we liepen daar wat rond, maar toch niet helemaal op ons gemakje. Constant hoorden we allerlei geluiden; ijs dat met grof geweld van het dak af rolde, deuren die door de tocht keihard dichtklapten. En bovendien zagen we achterin op een van de perrons een auto staan, dus we waren niet alleen. Toen we op ’n gegeven moment een soort blikken stemgeluid hoorden, hadden we het even helemaal niet meer. We drukten ons voor de zekerheid toch maar even tegen een muur aan om maar niet te veel op te vallen (net of we dat al niet deden toen we rond het gebouw aan het scharrelen waren). Gelukkig zagen we dat het geen enge bewaker ofzo was, maar een auto op de openbare weg, die oud ijzer aan het verzamelen was en dat via een megafoon aan het omroepen was. We konden weer even ontspannen.

Tot er ineens een man voor het raampje stond van de ruimte waar we ons op dat moment in begaven. Betrapt!! Of toch niet?? Want het bleek gewoon een collega-fotograaf te zijn die het daar ook eens kwam bekijken. Pfoe… Buiten op het perron een tijdje met de man staan kletsen; hij bleek uit München te komen, en een week door België aan het trekken te zijn om met zijn analoge panoramacamera mooie locaties vast te leggen. Mazzelaar!! Terwijl we daar stonden te praten, kwam de auto die in de verte stond ineens onze kant op gereden. Ojee, geen goed nieuws… Maar ook dat viel weer mee. Een van de mannen, die daar in een van de ruimtes aan het werk waren, reed voorbij, groette ons vriendelijk en liet ons verder gewoon onze gang gaan. Éindelijk konden we ontspannen en ons richten op fotograferen…

En dat deden we toen dus ook. Lekker rondgesnuffeld bij de treintjes, op het spoor en in de ruimtes van het gebouw. Groothoekfoto’s gemaakt, met als doel er hdr’s van te maken. Maar natuurlijk ook gezocht naar mooie details om die soms op wat abstracte wijze op de censor te vangen.

De nodige uren later, onze Duitse vriend was inmiddels vertrokken en ook een andere fotograaf die daar een tijdje rondgescharreld heeft was al weer weg, waren we wel zo’n beetje klaar daar. We waren inmiddels ook aardig verkleumd, want ondanks dat het zonnetje heerlijk scheen, was het erg koud; vooral in de tochtige ruimtes. In de auto hebben we even op zitten warmen, om vervolgens weer naar Nederland te rijden. Daar zijn we nog even langs Chateau St. Gerlach gereden en heeft Anki me laten zien waar het door architect Hundertwasser ontworpen Ronald McDonald huis ligt. Ook nog even gezellig een bakkie warme chocomelk gedronken met een heerlijke apfelstrudel erbij en voor we ’t in de gaten hadden was het alweer 5 uur. Terug richting Anki’s huis (midden in de spits en dat merkten we op de weg ook!!), waar ik m’n eigen auto weer pakte en weer terug naar Eindhoven reed. Moe maar zeer voldaan stapte ik rond ’n uur of 7 m’n huisje binnen.

Ondanks dat ik er behoorlijk doorheen zat, kon ik het natuurlijk toch niet laten om even een blik te werpen op de vangst. En die ziet er op het eerste gezien prima uit. Het echte nabewerken komt nog, maar ‘k heb toch alvast een fotootje door Photomatix en Photoshop heengehaald om een indruk te geven van de locatie. De andere resultaten laat ik binnenkort zien; hier in m’n blog of zelfs in een eigen map op de website…

Over mijn andere fotografische wederwaardigheden zal ik deze keer kort en krachtig zijn. De jaarlijkse expositie van Fotogroep Best komt er weer aan (op 27 en 28 maart in Zalencentrum Prinsenhof in Best; kijk voor meer informatie op www.fotogroepbest.nl ) en ik ben bijna klaar met het uitzoeken van de foto’s die ik daar ga hangen. Verder heb ik weer een dagje les gehad op de Fotovakschool en zijn we van start gegaan met de Photoshop module. Ter voorbereiding daarvan moesten we vast wat gaan oefenen met hdr en panorama en daarvoor heb ik deze plaat van Kasteel Stapelen in Boxtel gemaakt. Tijdens de les zijn we vooral bezig geweest met het vrijstaand maken van objecten in foto’s.
Verder heb ik vorige week een bezoekje gebracht aan Fotogalerie Lotard in Eindhoven om natuurlijk naar de lopende expositie te gaan kijken. Maar vooral ook om mijn eerste eigen solo-expositie te gaan regelen. Van 10 februari 2011 tot 12 maart 2011 is het zo ver (2010 was al volgeboekt, dus vandaar dat het nog eventjes duurt). Wat ik dan ga hangen, weet ik nog niet. Maar ik heb ook nog even de tijd om daarover na te denken.

Verder is er nog wat gebeurd op fotografiegebied, maar daarover hou ik jullie nog even in spanning. Daar kom ik na het weekend op terug...

Een paar dagen geleden schreef ik hier over mijn eerste min of meer ‘commerciële’ opdracht, waarbij ik in het thema ‘in goede handen’ foto’s ben wezen maken bij een basisschool in Eindhoven. Vol zenuwen ben ik op dinsdagavond mijn resultaten in gaan leveren bij de pr-dame die mij ingeschakeld had… Maar de zenuwen bleken nergens voor nodig! Ze was erg blij met de resultaten en vond het bovendien fijn dat ik op zo een korte termijn mee had kunnen werken. Een goed einde van mijn eerste opdracht dus!! Geeft vertrouwen voor de toekomst ;-).

Dat ik zo snel m’n foto’s in heb geleverd, had natuurlijk alles te maken met het feit dat ik die opdracht afgerond wilde hebben, voordat ik weer een hele dag op school door te brengen had. Want gisteren moest er weer acte de présence gegeven worden op de Fotovakschool en was het weer ‘bijltjesdag’. Tijd om de reportages te laten beoordelen. En om er dus achter te komen of deze door mij op voorhand gevreesde tak van fotografie misschien dan tóch iets voor mij zou kunnen zijn.

Om 9 uur begonnen we meteen met het assessment en mijn reportage/beeldverslag... ... lees meer >>

Ik had verwacht dat ik pas weer na komende woensdag, als het weer bijltjesdag op de Fotovakschool is en mijn pedicurepraktijkreportage beoordeeld gaat worden, iets nieuws op fotografiegebied te melden zou hebben. Maar niets is minder waar. Ik heb namelijk gisteren mijn eerste ‘echte’ (ofwel, bij volslagen vreemden en bovendien nog betaald ook) fotoshoot gehouden. Ineens, heel onverwachts eigenlijk, werd ik voor het weekend benaderd door de directeur van de basisschool waar mijn dochter op zit. Zij blijkt er naast het directeurschap nog een baantje op na te houden, namelijk het runnen van een eigen bedrijfje dat zich bezig houdt met de verzorging en coaching van pr-activiteiten bij basisscholen. In dat kader was ze voor een project op zoek naar een fotograaf en dacht daarbij aan mij. Altijd leuk, natuurlijk!

De bedoeling was dat ik bij een basisschool in Eindhoven foto’s zou gaan maken, die gebruikt gaan worden als posters voor een campagne rondom de opening van het SPIL-centrum (= SPelen, Integreren en Leren). Het thema van deze campagne is ‘uw kind is bij ons in goede handen’ en dus moesten er vooral handen van peuterleidsters, kinderdagverblijfleidster en leerkrachten op de foto’s gaan verschijnen.

Omdat er redelijk wat tijdsdruk achter zat, ben ik gistermiddag, na het hele weekend te hebben geprakkiseerd over hoe ik hier invulling aan zou kunnen geven, maar meteen aan de slag gegaan. En pfoe… dat viel nog niet mee. Ik merkte toch wel dat ik op sommige punten nog wat vaardigheden tekort kom. Niet zo zeer met het fotograferen – hoe die camera werkt weet ik ondertussen wel – maar meer op het organisatorische vlak heb ik nog wat competenties te ontwikkelen. De directeur leek wat haast te hebben (hij wilde natuurlijk niet dat de klassen al te lang zonder leerkrachten zouden zitten), en in plaats van dat ik een poging waagde de regie in handen te nemen en de zaak wat af te remmen, liet ik me meevoeren met zijn tempo. Hij plukte de diverse mensen uit hun lokaal, mikte ze voor m’n lens en hoppa… daar kwam het volgende groepje modellen alweer aan. Met als gevolg dat ik nauwelijks tijd en gelegenheid had om wat conceptjes uit te werken en ik na een uur weer buiten stond en het gevoel had dat ik her en der wat kansen had laten liggen, ook al vond de directeur het er op m’n schermpje allemaal prima uitzien. Mijn les in deze was dus: sta sterker in je schoenen en neem de regie in eigen handen.

Ook over de invulling was wat onduidelijkheid. Ik had weliswaar van het pr-bureau wat ideeën meegekregen, ‘k had zelf ook wat voorbeelden verzameld, maar de directeur en leerkrachten van de school hadden ook zo hun eigen ideetjes (sommige daarvan werden gewoon ter plekke verzonnen). Tja, en met welke ga je dan aan de slag? Aangezien er van het pr-bureau niemand aanwezig was en ik de initiatieven van de diverse leerkrachten heel leuk vond, heb ik daar uiteraard ook gewoon wat mee gedaan.
Ook is me niet helemaal duidelijk geworden welke stijl en uitstraling de foto’s uiteindelijk zouden moeten krijgen (da’s dus mijn tweede les geweest: beter en uitgebreider briefen en duidelijk zichtbaar krijgen wat er verwacht wordt). Uiteindelijk bedacht ik me dat ik dan maar gewoon mijn creatieve vrijheid zou nemen en ze zou afwerken zoals ík dat passend zou vinden. En omdat ik duister zwartwit hier niet echt vond passen, heb ik ze maar een beetje neutraal gehouden ;-).

Na die fotoshoot van dat ene uurtje begon feitelijk het echte werk pas: er iets moois van maken ;-). Sommige fotografie-puristen zullen het belachelijk vinden, maar ik haal minstens zo veel lol uit het nabewerken als uit het fotograferen zelf. Bovendien kan ik er op díe manier juist m’n eigen handtekening aan geven.
Met het bewerken ben ik toch nog een aardige tijd bezig geweest; tja, als ik er geld voor krijg, wil ik ook wel iets in kunnen leveren waar ik trots op kan zijn en waarmee ik blij zou zijn als ik de klant was geweest. En met alle hierboven genoemde obstakels in aanmerking genomen, vallen de resultaten me eigenlijk niet eens echt tegen. Nou maar hopen dat de klant dat ook vindt…


(Zie hier enkele resultaten, waarbij ik de foto’s waarop mensen echt goed herkenbaar zijn maar even achterwege heb gelaten…)

Benieuwd naar de fotoresultaten van mijn bezoek aan Nationaal Monument Kamp Vught? Neem dan een kijkje in de nieuwe map Kamp Vught . Daar vind je een sfeerimpressie van het voormalige SS-concentratiekamp...

Zoals ik vorige week al schreef, zit het volgende assessment op de Fotovakschool er weer aan te komen en moeten we volgende week een netjes gepresenteerde reportage van een zelf uitgekozen onderwerp inleveren. Ik ben voor dit doel bij Pedicurepraktijk Voetrijk in Eindhoven wezen fotograferen. Eigenaresse Margriet ken ik al een heel tijdje en toen ik haar vroeg of zij mee zou willen werken aan de reportage, reageerde ze erg enthousiast en beloofde ook meteen om iemand te regelen die als cliënt in de stoel zou plaatsnemen.

En vorige week donderdagmiddag was het dan zo ver. De hele ochtend heb ik me toch wel een beetje zenuwachtig gevoeld, maar toen ik eenmaal bij Voetrijk arriveerde viel de nervositeit zachtjesaan van me af. Na wat testjes te hebben gedaan en m’n camera goed te hebben ingesteld, zijn we aan de gang gegaan en heb ik Margriet en haar moeder, die dus de cliënt ‘speelde’, gevraagd om net te doen of ik er niet was (wat niet meeviel in die toch niet al te overdreven grote ruimte ;-) ) en gewoon te doen wat ze normaalgesproken doen bij een pedicurebehandeling. Uiteraard hebben we sommige handelingen even wat vertraagd, zodat ik de gelegenheid kreeg om er vanuit verschillende hoeken foto’s van te maken. Ook hebben we sommige zaken juist wat versneld, want het heeft natuurlijk weinig nut om in iemands voet te blijven snijden als de foto al gemaakt is. Vooral gezien het feit, dat het hele verhaaltje van voor tot achter geënsceneerd is en de cliënt in kwestie net een paar dagen daarvoor haar echte behandeling al gehad heeft.

De sfeer was erg leuk en ontspannen, de dames voerden soms een waar toneelstukje op (waarbij het me moeite kostte om m’n camera stil te houden, omdat ik zo moest lachen) en een uur of twee later waren we wel zo’n beetje klaar. Om Margriet en haar moeder te bedanken voor hun onbaatzuchtige medewerking, heb ik ze beiden een doosje Merci gegeven, heb ik Margriet beloofd op korte termijn een CD’tje met de resultaten bij haar af te geven (die ze eventueel kan gebruiken voor haar website en/of folder) en ben ik vervolgens met een vol geheugenkaartje naar huis getogen om de ‘buit’ te bekijken. In de dagen die erop volgden ben ik flink aan de slag gegaan met het screenen en bewerken van het een en ander. En toen moest er definitief gekozen worden, want de reportage mocht maar bestaan uit zo’n 6 tot 10 foto’s. Dus dat betekende flink schrappen.

Inmiddels heb ik m’n keuze gemaakt en heb ik de uiteindelijke selectie (die ik na het assessment hier in m’n blog zal laten zien) ook af laten drukken en ik moet zeggen: het ziet er niet verkeerd uit. Vooral als je nagaat dat ik toch behoorlijk tegen deze module, reportagefotografie, heb opgezien. Nu nog een mooie manier vinden om de foto’s te presenteren en dan hoor ik komende woensdag of mijn docent het met mijn enthousiasme eens is en mij voor deze reportage m’n studiepunten zal toekennen.
Overigens heb ik uiteindelijk het vakblad ‘Podopost’ uitgekozen als ‘voorbeeldmagazine’ (en dus niet de Santé zoals ik eerder schreef; het was een last-minute beslissing van mij om het toch over een iets andere boeg te gooien) en heb ik mijn coverfoto ook in diezelfde stijl opgemaakt, zoals je hier kunt zien.

Nou zou je na het bovenstaande verhaal misschien kunnen denken dat ik wel weer genoeg heb gefotografeerd en bewerkt voor een week, maar niets is minder waar. Gisteren ben ik namelijk nogmaals aan de slag gegaan. Deze keer niet voor een opdracht voor school, maar gewoon weer eens voor de lol. Samen met klasgenootje Kristel, die dit uitstapje overigens wel heeft gebruikt voor haar module opdracht, ben ik naar Vught getogen om daar Nationaal Monument Kamp Vught te gaan bekijken en fotograferen.
Omdat we allebei van precies de andere kant van Eindhoven vandaan moesten komen, hadden we om half 11 bij de Ikea afgesproken om van daaruit samen verder te rijden. En zo gezegd, zo gedaan. Met mijn autootje, bijgestaan door mijn pas nieuwe navigatiesysteempje, zijn we vertrokken. En tot aan Vught liep het allemaal prima, maar op een of andere manier was Miep (zoals ik mijn Navigon gedoopt heb) op ’n gegeven moment de weg volledig kwijt en heeft ons ergens de bossen van Cromvoirt ingestuurd. Het voelde al niet goed, maarja… twee vrouwen in de auto en een Miep die blijft volhouden dat we toch echt dat miezerige straatje inmoeten… dat moet dan haast wel fout gaan ;-). (Achteraf bleek dat de fout al op een eerder moment was ontstaan; ik heb waarschijnlijk de verkeerde ‘POI’ aangeklikt; wel de goede naam, maar met een fout adres erbij. Lesje voor vandaag: check altijd goed of het adres wel klopt; juist bij voorgeprogrammeerde ‘Points Of Interests’ ;-). )

Na wat omzwervingen stuitten we uiteindelijk, meer per toeval dan uit wijsheid, tóch op de Lunettenlaan en vonden we onze eindbestemming. Het leek in eerste instantie enorm druk aan de volle parkeerplaats te zien. Maar waarschijnlijk was dat allemaal voor de penitentiaire inrichting die naast het nationaal monument ligt, want in het museum zelf was nauwelijks iets te doen. Wat op zich niet erg was, want dat gaf ons mooi de gelegenheid om op ons gemakje overal langs, in en doorheen te lopen. Het stukje van het oorspronkelijke SS-concentratiekamp dat nu dus als monument/museum is ingericht is niet zo heel groot, een aantal dingen waren gereconstrueerd en dus niet origineel, maar het geheel maakte toch indruk! Meer informatie over Nationaal Monument Kamp Vught kun je vinden op http://www.nmkampvught.nl .

Kristel en ik hebben zo’n twee uur rondgezworven over het terrein en flink wat foto’s gemaakt. En natuurlijk ben ik gistermiddag ook al meteen aan de slag gegaan om de foto’s te screenen en ze met behulp van Photoshop een toepasselijke sfeer mee te geven. De resultaten zullen binnenkort in een nieuw mapje op deze site te zien zijn.

Gelukkig ging de terugreis naar Eindhoven wat soepeler dan de heenweg en eenmaal terug bij Ikea, waar Kristel’s auto stond te wachten, zijn we het restaurant ingedoken om onder het genot van een hapje en een drankje even wat na te praten. De conclusie was dat het een geslaagd uitstapje was en dat het voor herhaling vatbaar is om samen op pad te gaan.

Vandaag wordt een spannende dag. Na de nodige lessen te hebben gehad over reportagefotografie en daar ook flink mee aan het oefenen te zijn geweest, is de tijd nu aangebroken om te laten zien dat ik de competenties die voor het maken van een goede reportage nodig zijn ook daadwerkelijk in huis heb. Vanmiddag ga ik namelijk de reportage voor de module-opdracht fotograferen. Weet je nog hoe het zat? Kort door de bocht moet het een reportage worden van 6 tot 10 foto’s over een zelf gekozen onderwerp in de stijl van een vooraf uitgezocht tijdschrift. En dan dus rekening houdend met alle punten die ik een paar blogberichten geleden geschreven heb.
Ik heb ervoor gekozen om voor het blad ‘Santé’ een reportage te gaan maken bij Pedicurepraktijk Voetrijk in Eindhoven. Ik wil laten zien dat een bezoekje aan de pedicure niet alleen goed is voor het welzijn van de voeten, maar ook voor de rest van het lichaam, aangezien ik wel geloof in de theorie dat de voet een afspiegeling is van het menselijk lichaam. Bovendien kan een bezoekje aan de pedicure ook gezelligheid en ontspanning brengen. Lekker een uurtje onthaasten en een beetje bijkletsen over het dagelijks leven. Zo ervaar ik het tenminste altijd, als ik bij Margriet van Pedicurepraktijk Voetrijk in de stoel zit.

Best wel spannend zo'n shoot, maar we maken er gewoon een leuke middag van en ik ga wat fotograferen betreft gewoon op m’n gevoel af. Dan zou het in principe goed moeten kunnen komen.

Gisteren hebben we in elk geval de laatste informatie over het onderwerp ‘reportage’ naar binnen kunnen slurpen tijdens de les op de Fotovakschool. Er waren al een paar mensen drukdoende geweest met hun module opdracht en hun (voorlopige) resultaten hebben we ook al klassikaal bekeken. Verder zijn we weer Boxtel ingestuurd met de nodige opdrachten. Onze docent, Steef Croonen, had een lijstje gemaakt met 5 ‘uitdagingen’ waaruit je kon kiezen:
- Maak een kort en boeiend beeldverslag van het thema openbaar vervoer
- Visualiseer de stilte van Boxtel
- Visualiseer het thema ‘geluid’
- Maak een beeldverslag met als onderwerp ‘iconen’
- Maak een wervende coveropname van het gemeentehuis t.b.v. de gemeentegids

Na even te hebben nagedacht over welke uitdaging mij het meeste ligt, ben ik begonnen met het visualiseren van de stilte en ben daarvoor naar de kleine begraafplaats vlakbij kasteel Stapelen gelopen. Want wat past er nou beter bij stilte dan de dood? Na daar flink wat foto’s te hebben gemaakt, heb ik uiteindelijk deze foto afgedrukt en getoond.

Bij het teruglopen naar de school, bedacht ik me dat ik ook nog wel wat met dat ‘geluid’ thema wilde doen. Daarvoor ben ik naast het spoor tegenover de school gaan staan (wel netjes aan de veilige kant van het hekwerk hoor!!) en heb daar voorbijrazende treinen gefotografeerd, waarbij ik de onderstaande foto heb afgedrukt en laten beoordelen.

Nadat we allemaal weer terug op school waren, de foto’s hadden bewerkt en afgedrukt en we ons daar tegoed hadden gedaan aan onze lunch, zijn we de resultaten van die ochtend gaan bespreken. Welke foto’s springen eruit? Wat had er eventueel gedaan kunnen worden om ze nog beter te maken? Zie je het thema terug in de foto? Hoewel je bij de treinfoto misschien eerder denkt aan het thema ‘snelheid’, kon iedereen zich wel indenken dat dat flinke herrie moet hebben gegeven toen die trein voorbij raasde. Ook hielp de dynamiek goed mee om het idee van geluid te versterken. Ik kreeg de tip dat het misschien nog wel wat extremer had gekund. Misschien de volgende keer iets proberen met meetrekken (wat ik nu al wel enigszins had gedaan) én zoomen. Of iets proberen met flitsen. Goeie tips en ga ik binnenkort ook zeker eens proberen.
Over de foto van de roos kreeg ik weinig op- en aanmerkingen. Die vonden ze gewoon ijzersterk zoals ie was. Is natuurlijk erg leuk om te horen en deed me wel goed, moet ik eerlijk toegeven ;-).

Na het bespreken van de foto’s zijn we een film over de oorlogsfotograaf James Nachtwey gaan bekijken. Heel indrukwekkend!! ’t Is niet mijn ambitie om net als hij de ellende van de wereld te gaan fotograferen, maar ik vond het wel fascinerend om te horen wat zijn drijfveer was en te zien hoe hij dat aanpakt, wat het met hem doet en met wat voor ’n foto’s hij dan uiteindelijk thuis komt. Heftig hoor, maar zeer de moeite waard om je eens in te verdiepen!!

En toen zat de dag er alweer op en gingen we weer naar huis, maar niet voordat ik met klasgenoot Kristel had afgesproken om volgende week naar Nationaal Monument Kamp Vught te gaan om daar te gaan fotograferen. Ook heb ik de nodige passepartoutkartonplaten (leuk Galgjewoord ;-) ) in de auto geladen, die klasgenoot Arjan voor me had meegebracht. Kan ik binnenkort lekker aan het snijden gaan (met mijn nieuwe mes dat nog moet arriveren en waar ik dus ook nog mee moet oefenen ;-) ), want de expositie van Fotogroep Best komt ook zachtjesaan in zicht. Het laatste weekend van maart is het zover. Ik weet nog niet exact welke foto’s ik op ga hangen, maar dat het er een aantal worden die ik in Parijs heb gemaakt is al wel min of meer zeker!!

Na een pauze van een aantal weken, was het afgelopen woensdag weer tijd voor een dagje Fotovakschool. We hadden bij de vorige les de opdracht meegekregen om een reportage te maken die met het dagelijks leven te maken heeft. Dit kun je natuurlijk heel breed zien en dat zag je ook terug in de getoonde series. Sommigen hadden geprobeerd hun eigen dag in beeld te brengen, anderen hadden zich heel specifiek op één facet uit het dagelijks leven gestort, zoals bijvoorbeeld de serie over een dame die een bosje bloemen gaat kopen. Of het beeldverslag van een bezoekje aan Safaripark De Beekse Bergen.

Ik had een reportage gemaakt over een zondagse winterwandeling van de familie Heusschen. Daarvoor zijn we een paar weken geleden met het hele gezin op een mooie zonnige, maar koude zondag de winterwitte bossen van Best ingedoken. Slee mee en gaan met die banaan. Ik had in totaal ruim 200 foto’s geschoten, waaruit uiteindelijk een selectie van zo’n 6 foto’s gemaakt moest worden die het ‘verhaal’ in beeld bracht. En laat dat laatste, het maken van keuzes, nou net de moeilijkheid zijn voor mij. ‘Kill your darlings’ heet dat; foto’s schrappen die niets extra’s toevoegen aan het verhaal, ook al zijn ze nog zo prachtig. Zoals bijvoorbeeld deze foto’s. Wel mooi (vind ik tenminste ;-) ), maar hebben de selectie om bovenstaande reden dus niet gehaald.



 

 

Afijn, uiteindelijk was het me niet gelukt om de selectie terug te brengen naar 6 foto’s, dus ik heb er wat meer neergelegd en had nog een aantal andere afdrukken achter de hand. De strekking van mijn beeldverhaal was in elk geval in één oogopslag duidelijk. Dat klinkt misschien logisch, maar er lagen ook series bij waarvan het echt niet meteen duidelijk was wat het verhaal was. De makers daarvan zijn te breed gaan denken en hebben uiteindelijk een selectie foto’s neergelegd waar je wel 3 verschillende verhalen naast en door elkaar zou kunnen zien. En laat dat nou net niet de bedoeling zijn van een reportage.

Bij het doornemen van mijn serie werd er wat geschoven en vervangen en uiteindelijk bleef de onderstaande reeks over.



 

Toch is deze serie ook bij lange na niet perfect. Ik had in eerste instantie het verhaal willen beginnen met een foto van het aantrekken van de wandelschoenen (waarvan ik ook foto’s had gemaakt) en eindigen met het drinken van een lekkere kop warme chocomelk in het plaatselijke bospaviljoen. Maar omdat het daar ontzettend druk was en we geen plekje konden vinden, heb ik die laatste foto niet kunnen maken. Daarom besloot ik ook de oorspronkelijke startfoto weg te laten en het verhaal open te laten beginnen en eindigen. Dat bleek geen probleem te zijn. Wat wel een tipje was, was om op die eerste overzichtsfoto de mensen naar me toe te laten lopen in plaats van van me af. Op die manier kom je beter het verhaal in. Logisch eigenlijk. Verder kreeg ik nog wat tips over hoe ik wat dynamiek toe had kunnen voegen aan bijvoorbeeld de foto van ‘de schreeuw’ (mijn zoon roetsjt daar van een bergje haast recht op mij af). Ik had daar wellicht een wat andere positie in kunnen nemen om vervolgens de camera mee te trekken. De bottomline was in elk geval dat het helemaal niet slecht was voor een eerste reportage.

Na het bekijken van alle gemaakte reportages hebben we het nogmaals over de assessment opdracht gehad en verder moesten we ’s middags in Boxtel een opdracht gaan doen: maak een straatportret. Ofwel, spreek een onbekende aan en vraag of je daar ter plekke een foto van hem of haar mag maken. Pfoe… als ik iets eng vind, is het dat wel ;-). Maar ik heb dit al een keer eerder moeten doen (een dik jaar geleden in Antwerpen, voor de cursus die ik op dat moment bij het CKE volgde) en het is me toen ook gelukt, dus waarom zou het nu dan problemen op moeten leveren. Dus vol goede moed het centrum van het dorp in gegaan en na even de nodige schroom weggeslikt te hebben ging ik er voor. En ik kreeg de smaak zowaar te pakken, want ik kwam met meerdere foto’s terug. Nou moet ik wel eerlijk toegeven dat het feit dat we daar met een hele groep fotografen rond aan het zwerven waren wel hielp. Zowel voor mij als voor mijn ‘slachtoffers’. Grappig was het trouwens om te merken dat het vooral de mannen waren die er geen enkel probleem mee hadden om mee te werken, terwijl vrouwen in eerste instantie liever niet op de foto wilden en je heel wat overredingskracht nodig had om ze op andere gedachten te brengen. Die eeuwige vrouwelijke onzekerheden toch ook ;-)…

Na het scoren van de foto’s gingen we weer terug naar school (de meesten waren met de auto van school naar het dorp gereden, maar twee klasgenoten en ik hebben de kans mooi aangegrepen om aan onze dagelijkse 30 minuten beweging te komen en zijn lopend heen en weer gegaan), alwaar we de foto’s hebben nabewerkt en geprint. Ik heb uiteindelijk deze twee foto’s onder handen genomen en laten zien.



 

In m’n vorige blogberichtje had ik al een handig lijstje voor degene die net als ik creatief willen fotograferen en niet alleen maar willen richten en knippen. Deze keer heb ik weer een leuk rijtje met richtlijnen voor degenen die, bijvoorbeeld tijdens die heerlijke vakantie, dat leuke familie-uitje of op dat gezellige feestje, wat meer lijn en tegelijkertijd variatie in hun ‘fotoreportage’ willen krijgen.

Een fotoreportage is het vertellen van een verhaal met meerdere foto’s. Het Amerikaanse blad Life heeft de fotoreportage in de jaren 30 van de vorige eeuw ontdekt als een sterk middel op de lezer te vertellen wat er in de wereld gebeurt. Sindsdien worden veel fotografen op pad gestuurd met de volgende acht criteria waaraan volgens de beeldredacteuren van Life een goede reportage moet voldoen. Het zijn oude regels, maar ze komen bij het maken van een fotoreportage nog steeds goed van pas.

1. Introductie of totaalbeeld
Meestal een overzichtsfoto, met de groothoek gemaakt, die een goede indruk geeft van de plaats van handeling.

2. Mediumbeeld
De aandacht is meestal op één activiteit of op één groep gericht.

3. Close-up
Eén element – iemands bezige handen of een kenmerkend detail van een gebouw bijvoorbeeld – wordt uit het geheel gelicht.

4. Interactie
Mensen die met elkaar praten of op enige andere manier met elkaar in actie zijn.

5. Portret
Meestal een sterk, close gefotografeerd hoofd van iemand in zijn of haar natuurlijke omgeving

6. Het kenmerkende
De ultieme samenvatting van die elementen die het hele verhaal in één foto vertellen; het beslissende moment. Deze foto zal meestal als de dragende, belangrijkste foto van  de serie worden gezien.

7. Serie
Een kleine serie foto’s die laat zien hoe iets in zijn werk gaat. Een foto voor, tijdens en na de handeling. Zo’n kleine serie binnen de fotoreportage geeft het verhaal vaart en zorgt voor actie.

8. Uitsmijter
De uitsmijter is meestal een foto van dichtbij die een mooi slot van de serie kan zijn.

Deze richtlijnen zijn niet alleen nuttig voor journalistieke of documentaire fotografen, maar kunnen ook uitstekend toegepast worden door hobby- en amateurfotografen die allerlei formele en informele aangelegenheden in beeld willen brengen. Ze zorgen voor een serie met grote visuele verscheidenheid. Zoals een goede journalist zorgt voor verscheidenheid in zinslengte en verhaalstructuur, en ook in de keuze van de zelfstandige naamwoorden, werkwoorden en bijvoeglijke naamwoorden, moet een fotograaf zorgen voor verschillende soorten beelden om een reportage visueel aantrekkelijk te maken. Variëren met standpunten, brandpuntsafstanden en andere fototechnieken (zie het lijstje in m’n vorige blogbericht) kunnen daarbij helpen.

Doe er je voordeel mee, zou ik zo zeggen!! Wellicht al handig mocht je morgenavond de start van een nieuw decennium op een interessante manier in beeld willen brengen. In elk geval wens ik iedereen vanaf deze plek een geweldige jaarwisseling toe!

Tot in 2010!!!