Pasgeleden nam ik na een behoorlijk lange tijd weer eens een kijkje op m’n eigen website en kwam tot de conclusie dat mijn blogberichtjes al bijna een jaar stil liggen, dat ik sinds die tijd ook niks meer aan m’n galerie heb toegevoegd. Wel heb ik in de tussentijd met een expositie meegedaan (en daar ook melding van gemaakt), maar dat was op dat moment eigenlijk meer omdat ik nou eenmaal lid ben van dat clubje (LEF) en die expositie er dan ook bij hoort. Het lukte me het afgelopen jaar gewoon niet om enthousiasme op te brengen voor fotografie. Eigenlijk lukte het me gewoon niet om überhaupt ergens enthousiast over te zijn. Ik voelde me ‘numb’, moe, somber, onzeker, leeg, passief, eenzaam, labiel, vergeetachtig, zwaar (ben weer 10 kilo aangekomen), had een heel laag zelfbeeld, een overdreven groot schuldgevoel en enorme stemmingswisselingen (want soms voelde ik me ook ineens helemaal hieperdepieper, stuiterde ik ineens door het leven en kon ik ook echt wel genieten van dingen, al was het maar tijdelijk en bleef het maar heel kort hangen). Alle tekenen van een depressie en toen ik afgelopen voorjaar éindelijk de ballen had om hulp te zoeken en ik samen met de mensen van de ggz-instantie, waarbij ik me na een bezoekje aan de huisarts had aangemeld, uitgezocht heb wat er met me aan de hand was, was dat ook de conclusie. Plus wat persoonlijkheidsproblemen. Dat verklaarde in elk geval een heleboel. Heel zachtjesaan ben ik met hulp van m’n therapeut, en natuurlijk gesteund door wat mensen in m’n directe omgeving, uit het dal aan het klimmen. En soms helpt een onverwachte impuls van buitenaf daar een beetje bij. Een onverwachte uitnodiging, een opleving van een verloren gewaand contact. Situaties die me het gevoel geven dat ik toch niet per se een waardeloze nul ben en daarmee weer een vuurtje bij me aan weten te wakkeren. Het creatieve vuurtje in dit geval. Het fotografievuurtje. Ik heb er weer zin in. Ik wil er weer voor gaan. Nee, niet professioneel; ‘k zou nog steeds niet weten hoe ik dat vorm zou moeten geven (maar als iemand een opening voor me ziet, hou ik me warm aanbevolen!). Maar gewoon weer voor de lol. Voor m’n eigen plezier. Waarbij het natuurlijk leuk zou zijn als ik af en toe een leuke reactie van de buitenwacht krijg (ieder mens wil tenslotte graag erkend en gewaardeerd worden). Maar vooral voor mezelf, omdat het de afgelopen 10 jaar toch wel gebleken is dat fotografie en beeldbewerking, en vooral het zoeken naar interessante vormen en composities, dingen zijn waar ik ontzettend m’n ei in kwijt kan. Daarom heb ik besloten om die zoektocht naar vorm en compositie ook op 3D-vlak voort te gaan zetten en heb me aangemeld, vrij impulsief maar juist daarom heel leuk, bij een cursus keramische vormgeving. Ben benieuwd!
Ik heb nog een flinke weg te gaan, dat voel ik wel. Voel me ook geregeld weer terugvallen. Maar ik hoop toch dat dit opflakkerende vuurtje de eerste stap naar herstel is. De eerste echte stap terug naar de enthousiaste, fanatieke en goedlachse Chantal die ik voorheen meestal toch wel was. Maarja, je weet het maar nooit met mij ;-)…

IG

15 september 2015

Zo herkenbaar deze gevoelens... Denk je dat je er weer wat uit kruipt, krijg je ook zo weer het gevoel dat alles opnieuw begint... :( Hou moed he!! Op een dag schijnt de zon beslist weer, ook voor jou!! :D X


Rob

15 september 2015

Goed verwoord, jouw gevoel, jouw worsteling met jezelf en met je omgeving. Fijn ook om te lezen dat je langzaam uit het dal klimt, hier en daar weer een sprankje zonlicht ziet en kan genieten van de warmte die het je geeft. Koester de goede momenten en probeer die voor de geest te halen als het even wat minder gaat. Ik weet dat je er voor gaat. Houd jezelf in de gaten. Dan komt het vast goed. Succes en sterkte.


Marlies

15 september 2015

Wat ontzettend dapper van jou Chantal, hoe mooi verwoord en hoe prachtig uitgelegd aan ons de "niet-(genoeg)-wetenden". Immers 100 mensen met depressie kunnen alle 100 toch heel verschillend zijn. Ik bewonder jou oprecht en steun jou (op afstand) met mijn welgemeende positiviteit, vrolijkheid en oprechtheid! Ik stuur je veel kracht en kijk uit naar de resultaten van je nieuwe uitdaging!!! En je weet, de zon staat ook iedere morgen opnieuw op! Volg je hart, gá ervoor, straal en wij stralen voor jou mee!! Ik ben supertrots op je!!!😘😘😘


Niek

15 september 2015

Goed dat je weer aan het "werk" gaat!! Liefs, Niek.


yolanda

15 september 2015

Weer heel mooi verwoord chantal, probeer de positiviteit door te zetten lieverd, ook al val je wel eens terug, meestal is het 2 stapjes vooruit en maar een terug, maar zo krabbel je er toch langzaam weer uit. Maar uit eindelijk kom je er weer helemaal bovenop skattie, En mocht je ons nodig hebben, we staan altijd voor je klaar Xxx


Arnold

28 september 2015

Ja Chantal, heel herkenbaar. Als je hoofd niet leeg is: geen foto's. En als je hoofd geen zin heeft: ook geen foto's. In die zin is fotografie een goede indicator hoe het met je gaat. Ik vind het knap van je dat je gekozen hebt om er aan te werken! Ik zou het fijn vinden als jij weer lekker kunt fotograferen. In de eerste plaats omdat het dan beter met jou gaat. En op de tweede plaats omdat jouw foto's mij altijd inspireren. Ik wens je veel succes op je reis. Groeten Arnold


Reageer op dit bericht